හෙට දවස?

ආයෙත් ලියනවද නැද්ද..හැමදාම හිතේ හිරවෙලා තියෙන හැගීමක්..ගොඩාක් කාලයක් නොලියා ඉදලා ආයෙත් පාලුව මකා ගන්න කියල ලියන්න හිතුනා..
ජිවිතී වෙනස් වෙලා..හිතාගෙන හිටපු දෙවල් වෙනුවට කවදාවත් නොහිතපු තැනකට ජීවිතේ අද ඇවිදින්.
ගොඩාක් හිර වෙලා තිබුන බලාපොරොත්තු අද වෙනකොට සම්පුර්න්යෙන්ම වාගේ නැති වෙලා ගිහින්..
ජීවිතෙ කලින් නම් ඇත්තටම සුන්දරයි.
ඒත් අද හිස් අවකාශයේ ජිවිතෙයි අතරෙයි ලොකු වෙනසක් නෑ..
හෙට දවස?

වෙනසක්...

"teenage" කියන්නෙ ටිකක් බරපතල වයසක් ලු.. ගොඩක් දේවල් කරන්නයි අනාගන්නයි , හරියන්නයි හැම දේටම සෙට් වෙන වයසක් ..
හෙටින් පස්සේ ඔය කියන අපල කාලෙන් මන් නිදහස් වෙනවා..
අව්රුදු 20... ඇත්තටම ලොකු කාලයක්..ලොකු කාලයකටත් වඩා ජීවිතේ වැදගත්ම කාලයක් කිව්වොත් හරි!
මේ අව්රුදු 20 ඇතුලත් උන දේවල් වල "සතුට","දුක" නම් කියල නිම කරන්න බැර් තරම්..
ජිවිතයේ 3 වෙනි decade එක පටන් ගන්නෙ ටිකක් වෙනසකුත් එක්ක..
හා හා පුරා කියල අව්රුදු 18 දීම පටන් ගත්තු ජොබ් එක අත ඇරල අලුත් තැනල රැකියාවට යනව.හිතේ නම් දුකක් නැතිවම නෙවේ..මෙ අව්රුදු 2කට රැකියාවෙදි නා නා ප්‍රකාර මිනිස්සු හම්බුනා..
ගොඩක් දේවල් තෙරුම් ගත්තා
හිනා උනා,දුක් උනා..අදරේ ලැබුවා..එත්..
ජිවිතයේ අරුත ඇතුලේ වෙන් වීම කියන දේත් ගොඩක් ගැබ් වෙලා තියෙනවා.
එ නිසාම මේ වෙන්වීමත් දරා ගන්න වෙනව..
ඉදින් මේ සටහන ජිවිතයේ ඉදිරිය වෙව්වෙන්..

ජීවිතයක් වෙනුවෙන්..

අපි හැමෝම ජිවිතේ ගොඩක් අවස්තාවදි අසරන වෙනවා..සමහර දෙවල් අපි තනියම විසදගන්නවා සමහර දේවල් අපි යාලුවන් ගෙ,දෙමාපියන්ගෙ මාර්ගයෙන් විසදගන්නවා ..
මේත් එ වගේ අපේම සහෝදරයෙක් ගෙ ජිවිතයක් වෙනුවෙන් ආයාචනයක්..
ඉලන්දාරියා..

බ්ලොග් කියන ගොඩක් අය අදුනන චරිතක්..
මේ ඉලන්දාරියාගෙ ජීවිතයට උදව්වක් ඔන කරන වෙලාවක්..අපි කවුරුත් කෝටිපතියො නෙවෙ.
එත් මේ උදව්ව අපි හිතුවොත් කරනන් බැරි දේකුත් නෙවෙ..

පුලුවන් විදිහකින් මෙ වගෙ දක්ෂ සහෝදරයෙක් ගේ ජිවිතයක් වෙනුවෙන් එකතු වෙමු..


දුකා ගේ සටහනින්

ඉලන්දාරියාගෙ සටහනින්

නුබට ලියන වග නම්...

ආදරය..ජීවත් වෙලා ඉන්න කාලෙ වැඩියෙන්ම පාවිච්චිවෙන වචනක් වෙන්න ඇති..ගොඩාල් කාලෙකින් මොකුති නොලිවේ නුබව අමතක වෙලා නෙවේ.



ඒත් ලිය ලිය මේ හිත රිද්දගන්න තවත් බැර් නිසා..ඒත් සමහර වෙලාවට ඒ වේදනාවත් මොකුත් ම නොලියා ඉන්නකොට දැනෙන කාන්සියට වඩා සොදුරුයි..

"නුබ" මන් හිතුව ගොඩක් දුරට ගිහින් කියල මේ හිතෙන්.එහෙම හිතල හරි ජීවත් උනා..එත් කවදාවත්ම නැති විදිහට අද පාලුවක් දැනෙන්නෙ නුබ මුලු හිත පුරාවටම ලැගුම් ගෙන හින්දා...



මේ ජීවිතේ ඇති වෙන ප්‍රස්න ගොඩකට සර්ව සම්පුර්න නොවුනත් එක්තරා දුරකට හොදම උත්තරයක් තමයි කාලය..එත්..

කාලයට පුලුවන් වෙයිද "නුබ" වෙනුවෙන් හාහා පුරා කියල දැනුන ඒ හැගිම තවත් කෙනෙකු වෙනුවෙන් ඇති කරන්න?..



එක කාලය නුබටම බාරයි..



හිත ඇතුවෙනම් කියාගන්න දෙවල් බෝමයි..එත් නුබට අහන්නෙ ඉන්න නම් වෙනදා වගෙ කාලයක් නෑ කියල මන් දන්නව..



එකට එකතුවෙලා ගියපු ගන්ගාවක් වහෙ අපේ ජීවිතය කවදාවත් හම්බවෙන්නෙ නැති රේල් පීලි දෙකක තත්වෙට වැටුනෙ ඇයි කියන දේ මන් අහන්නෙ නෑ..



එත්...



ඔය හිතට ආදරෙ කරන කෙනෙක් තාමත් මේ ලොකෙ කොනක ඉන්නවා..

උසස් පෙල....

තව දුරටත් ලියනවද නැත්ද... පහුගිය ටිකේ හිතේ නලියමින් තිබුන අදහසක්..තාමත් ඒ ප්‍රස්නෙටනම් මන් ගාව හරි හම්න් උත්තරක් නෑ..ඒත් අදනම් දෙයක් ලියල යන්නම ඔන කියල හිතුනා..

2010 දෙසැම්බර් මාසෙ 7 වෙනිදා..මේ අව්රුද්දත් අවසානයට ඇවිත්..මේ වසරේ ඇත්තටම ජීවිතේ උන වෙනස් කම් නම් බොහෝමයි..
මේ ලියන්න යන්නෙ නම් ඒ ගැන දෙයක් නෙවේ..මේ මොහොතෙ මගෙ හිතට තදින්ම දැනෙන දෙයක් ගැන.
 අද මගෙ වයසේ ගොඩාක් අයට පුදුම විදිහෙ වැදගත් දවසක්..ඒ අද උසස් පෙල විභාගයේ ප්‍රතිපල නිකුත් වෙලා..
අද මට සාමනය වැඩ දවසක්..

කාල්යාලෙයේ ඉදගෙන ඉන්න ගමන් දවල් 12ට විතර පරිගනකයේ පැත්තකින් පරන යාලුවෙක් ගේ නමක් මතු වුනා..


" මචන් AL රිසල්ට්ස් ආව නේද? කොහමද රිසල්ට්ස්?"

මට එක පාරටම පොඩි හිනාවක් ගියා..අන්තිමට ස්කෝලෙ දැකලත් දැන් අව්රුද්දකට වඩා වැඩි


කොහොම හරි ඒ යලුවත් එක්කත් ටිකක් කතා කරල ඌටත් සමු දිලා හවස් වෙනවක්ම සාමනය විදිහට වැඩ ටික කරගෙන ගියා..


වෙලාව 5.30..දන්නෙම නැතිව ඔff වෙන වෙලාවත් ඇවිත්..එලියේ මොර සූරන වැස්ස..වැස්සෙ තෙමීගෙනම දුරගෙන ගියා  transport එකට..

තව එක යන්න විනාඩි ප15 විතර තියෙන නිසා මන් කල්පනාවට වැටුනා..අද මගෙ වයසෙ මගෙ පන්තියෙ අයෙගෙ සිතේ තියෙන සිතුවිලි,අද මගෙ හිතේ තියෙන සිතුව්ලි ගැන..


සමහරක් අයට අද ජීවිතේ ලොකුම සතුටු දවස..AL පාස් වෙලා..
සමහරක් අයට ගොඩාක් දුක දවසක්..


 මේ දෙගොල්ලොම අතරෙ මගෙ හිතෙ තියෙන සිතුවිලි?

අද මට හිතෙනෙ එකම දේ මමත් AL කලා නම්? අද මට මොනා හිතේවිද...

නුබ මට හිමි නැති බැවු..

" නුබ මට හිමි නැති බැවු
සිත නෑ අදහන්නෙ ..

සිත හැඩුවා ඇති දැන්
නුබ නෑ යලි එන්නෙ"

  මේ සින්දුව හිතට ආවෙ කොයි වෙලාවෙද , හෝ ඇයිද කියන එක නම් මට මතක නෑ,ඒත් දැන් දවස් දෙක තුනක එදන්ම ඔය සින්දුව හිතේ දෝන්කාර දෙනව කියලනම් මතකයි..

සින්දුවේ ඔය පද දෙකයි මගේ ජීවිතේ අතරෙයි කොයිතරම් ලොකු සම්බන්දයක් තියෙනවද කියල මටම හිතාගන්න බෑ..කාලය ගොඩක් ඈතට ගෙවිලා ගිහින්..ගොඩක් දේවල් වෙනස් වෙලා එත් "ඔයා" තාවත් නොවෙනස් ව හිතට අරක් ගෙන ඉන්නෙ ඇයි කියන දේ තෙරුම් ගන්න බැරිව මම තාමත් ලතවෙනවා..


ඇත්තටම ජීවිතේ දි ඇති වෙන ආදරේ මොකක්ද ? එක ඇති වෙන්නෙ එක පාරක් විතරද?
 තාමත් මගෙ හිතේ තියෙන නොවිසිදුන ප්‍රස්න...

 ඒ කිසිම දේකට මන් ගාව අද උත්තර නෑ..මම දන්න එක ම දේ මගෙ ජීව්තේ වස්සානයත් අරගෙන ඔයා ගිහින්..

මම තවත් බලගෙන ඉන්නවා..ඒත් ඒ වස්සානෙ එනකම් ද නැත්තම ගිම්හානෙ වෙනකම්ද මම දන්නෙ නෑ...

සිහින..බලාපොරොත්තු!

තවත් මොකුත් ලියනවද නැද්දකියල හිතාගන්න බැරි තරමට හිත කාන්ස්යෙන් පිරිල..ඒත් එකට හේතුවක් හරියට මම වත් දන්නෙ නෑ..ඒත් මේ කාන්සිය මගේ හිතේ හිබුන "සිහින" , "බලාපොරොත්තු" තව දුරටත් නැති නිසාද?

ජීවිතේට "බලාපොරොත්තු"කියන දේ කොච්ච්චර වැදගත් කමක් තියෙනවද?මන් හිතන්නෙ නෑ කාටවත් 100% සාර්ඨක උත්තරයක් නම් දෙන්න පුලුවන් වේවි කියල
ඒත් මම හිතන හැටියට ජීවිතේ ඉදිරියට ගලාගෙන යන්න බලාපොරොත්තුවක් තියෙන්නම ඔන,බලාපොරොත්තුවක් නැති ජීවිතේ හරියට මල් පිපෙන්නෙ නැති රෝස පැලයක් වගෙයි,මලක් පිපුනම රෝස ඉත්තක තියෙන ලස්සන සුවද අපි හැමෝම දන්නවා,අපි හැමෝම ඒ රෝස පැලේට ආදරේ කරනවා..එත් මල් පිපෙන්නෙ නැති රෝස පැලේකට?...

අපි කවුරුත් ආදරේ කරන්නෙ නෑ නේද?

බලාපොරොත්තුවක් නැතිව ගෙවනෙ ජීවිතේයි මේ මල් නොපිපෙන රෝස පැලෙයි අතර ඒ තරම් වෙනසකන් නෑ,
ඒ රොසෙ පැලේට වගේම එ හිතකට ආදරේ ලෙන්ගතුකමක් පාන්න කවුරුත් ඇත්තෙන් නෑ